poems, no less...

Το ρόδο της Ανατολής (La flor de Estambul)

2011-05-24T00:45:00.000-07:00

Για τον Βασίλη.

προαστιακό (by Ricochet)

2011-04-21T05:31:00.000-07:00

ναι λοιπόν δεν θα περπατήσουμε ποτέ μαζί
να σου δείξω στο ρουφ
τα Ι Χ Θ Υ Σ – ΞΕΚΩΛΙΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΠΙΣΤΟΥΣ
πλάι στους ανάποδους σταυρούς
και τα καντήλια που μυρίζουν
σκυλοτροφή και μίσος
και στον προαστιακό τα μαύρα τρένα
που έρχονται διακριτικά μετά τα μεσάνυχτα
γεμάτα πτώματα που ψιθυρίζουν τραγουδάκια
που αν κλέψεις καμιά ματιά
θα δείς ράμματα στο στήθος
κι αν ρωτήσεις μερικοί θα σου πούν δεν είναι μύθος
ότι μέσα τους έχουν χώσει
τη νέα μαύρη πρέζα σε πακετάκια
και:
δε θα μας δείς να πίνουμε
τσιγαρόζουμο και να χαμογελάμε
στις γόπες που επιπλέουν
να κλέβουμε λάδι απ’τις εκκλησίες
για να τηγανίσουμε
βουντού κοτόπουλα μαζί με τα φτερά τους
το γκουρμέ της κινέττας είναι
σατανισμός στην παλλήνη μέχρι
τους καννίβαλους στο πικέρμι που
τρώνε γύφτους στο μενίδι που
πουλάνε όπλα στους ρουμάνους που
δίνουν γυναίκες στους πατεράδες μας που
τους βαρεθήκαμε και:
γιαυτό/δε θα μας δείς
να στήνουμε οδοφράγματα περιμετρικά
και ζαλισμένοι και οκλαδόν και ζόμπι
να φυλάμε την έξοδο
μη τυχόν βγεί κανείς
όσο στατικά ραδιόφωνα κι επιθυμίες ναπάλμ
καίνε το χάρτη αλλά όχι την αθήνα

Graf Eberhards Weißdorn (Ludwig Uhland)

2010-11-11T13:38:00.000-08:00

Graf Eberhards Weißdorn

Graf Eberhard im Bart
Vom Württemberger Land,
Er kam auf frommer Fahrt
Zu Palästina's Strand.

Daselbst er einstmals ritt
Durch einen frischen Wald;
Ein grünes Reis er schnitt
Von einem Weißdorn bald.

Er steckt' es mit Bedacht
Auf seinen Eisenhut;
Er trug es in der Schlacht
Und über Meeres Flut.

Und als er war daheim,
Er's in die Erde steckt,
Wo bald manch neuen Keim
Der neue Frühling weckt.

Der Graf, getreu und gut,
Besucht' es jedes Jahr,
Erfreute dran den Mut,
Wie es gewachsen war.

Der Herr war alt und laß,
das Reislein war ein Baum,
Darunter oftmals saß
Der Greis im tiefsten Traum.

Die Wölbung, hoch und breit,
Mit sanftem Rauschen mahnt
Ihn an die alte Zeit
Und an das ferne Land!

Ένα ποίημα με σοβαρές φιλοσοφικές προεκτάσεις...

Τ' ΑΗ ΓΙΩΡΓΙΟΥ

2010-04-23T03:40:00.000-07:00

ĐURĐEVDAN

Proljeće na moje rame sliječe
Đurđevak zeleni
Đurđevak zeleni
Svima osim meni

Drumovi odoše a ja osta
Nema zvijezde danice
Nema zvijezde danice
Moje šaputnice

Ej kome sada moja draga
Na đurđevak miriše
Na đurđevak miriše
Meni nikad više

Evo zore evo zore
Bogu da se pomolim
Evo zore evo zore
Ej đurđevdan je
A ja nisam s onom koju volim

Njeno ime neka se spominje
Svakog drugog dana
Svakog drugog dana
Osim đurđevdana

--------------
Τ' 'Αη Γιωργιού (μετάφραση)

Πέφτει η άνοιξη στους ώμους μου
ανθισμένα κρίνα απ' τον αγρό
ανθισμένα κρίνα απ' τον αγρό
για όλους, εκτός από μένα

Δρόμοι ανοίγονται, μα εγώ μένω εδώ.
Πού 'ναι το άστρο του πρωινού,
Πού 'ναι το άστρο του πρωινού,
φίλε μου ταξιδιώτη.

Έι, για την αγάπη μου
ευωδιάζουν τα κρίνα στον αγρό,
ευωδιάζουν τα κρίνα στον αγρό,
όμως ποτέ πια για μένα.

Να την, έρχεται η αυγή,
στο Θεό προσεύχομαι.
Να την, έρχεται η αυγή,
ξημερώνει τ' Άη Γιωργιού,
μα εγώ δεν είμαι πλάι σε κείνη που αγαπώ.

Ας ακούω τ' όνομά της
κάθε άλλη μέρα,
κάθε άλλη μέρα,
μα όχι τη μέρα τ' Άη Γιωργιού.

Κι εδώ η εξαιρετική απόδοση της Λ. Νικολακοπούλου.

Fairouz, Ouzkourini

2010-04-09T17:00:00.000-07:00

Θυμήσου τις μέρες στο δάσος, άντρα μου όμορφε,
τότε που φιλιόμασταν στον έρωτα παραδομένοι.
Η νύχτα μάς τύλιγε ζεστά μες στην αγάπη μας -
μη με μαλώνεις, λοιπόν, αν παραπονιέμαι.

Θυμήσου με το χάραμα, το δειλινό θυμήσου με,
κάθε φορά που το πουλί στο δάσος τραγουδάει για το φεγγάρι.
Θυμήσου εμένα και τις μέρες εκείνες τις χαρούμενες -
πώς γίνεται να ζήσω αν με ξεχάσεις;

Η νύχτα μάς γέννησε και τα όμορφα παραμύθια
κι η νύχτα μάς πήρε και μας οδήγησε στου ονείρου το μονοπάτι,
στης ευτυχίας την όαση παίξαμε και ύστερα καθήσαμε στη σκιά της μελωδίας.
Τι όμορφος ο κόσμος για μας, γεμάτος τριαντάφυλλα και νύχτες όλο φως-
λικνιζόμαστε, λικνιζόμαστε - και το τραγούδι σαν πουλί φτερουγίζει μες στους κήπους.

Lamma bada yatathanna

2010-02-26T15:17:00.000-08:00

ΤΕΛΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

2010-02-19T09:31:00.000-08:00

Ελλάδα μη γαμήσω το στοματικό σου στάδιο
φαγητό λόγια ξερατό και ποιήματα εκεί που
όλα καλούνε το καλάσνικωφ να κελαηδήσει
για να μας βγάλει απ΄την κατάρα της γραφής
με τη σοφία που η Μαρία λέει όταν της δείχνουν
τα ωραία γραφτά των παιδιών: Δώσαμε δώσαμε.
Δεν θέλω ποιήματα, δεν θ' αφήσω ούτε λέξη να
έχουν τα παιδιά μου προς έκδοσιν για το κοινό
παρά μονάχα έναν απλό κανόνα όπου η λέξη
θα έχει την αξία της δέσμευσης ή αλλιώς σιωπή
μακριά από τα στόματα, στα χέρια, στο κορμί
χέρια και πλάτη έχει ανάγκη το μέλλον του κόσμου
όχι αυτά τα γαμημένα λόγια μου τ΄ανήμπορα
να δώσουν μια προοπτική αξιοπρέπειας στο μέλλον.
Μη με διαβάζετε λοιπόν, δέν έλλειψαν τα λόγια
φύγετε απόδώ μακριά, όχι με φαγητό και λόγια
ξερατά και ποιήματα, μα ένα ελάχιστο της πράξης
που επιτέλους στη ζωή αληθινα να τ' άνασταίνει.
Ένας κατάδικος υπήρξα λέξεων πρός ποιήματα
γι αυτό ζητάω από το μέλλον σας συγνώμη.

Γιώργος Μίχος (από Τα Μαύρα του Γκόγια)

Ξανά εδώ το ποίημα, στο φυσικό του χώρο.

Ljiljana Buttler - AŠUN DAJE MORI

2010-02-15T12:52:00.000-08:00

AŠUN DAJE MORI, MORE BI BAHTA
MORE BI BAHTA, PROKLETO AVEN
AAAAH, PROKLETO AVEN
AAAAH, PROKLETO AVEN.

O ÐURÐEVDAN DAJE, RANO SABAJLE
PALA MANGE DAJE, PROKLETO AVEN
AAAAH, PROKLETO AVEN
AAAAH, PROKLETO AVEN.

MORE ČORE ROME, O DEVEL ILA
MORE CIKME ČAVE, O DEL ČORARDA
AAAAH, O DEL ČORARDA
AAAAH, DEVLA GUDLEJA

Μια γαλλική μετάφραση:

Prête l'oreille, mère, à ma misère,
Ma misère, car nous sommes maudits.
Aaaah, nous sommes maudits,
Aaaah, nous sommes maudits.

Oh, Ðurđevdan est là, mère, il est tôt le matin.
Mais pour moi, mère, il est venu comme une malédiction.
Aaaah, nous sommes maudits,
Aaaah, nous sommes maudits.

Mon pauvre époux, Dieu l'a emmené,
Et mes pauvres enfants, il les a laissés dans la pauvreté.
Aaaah, il les a laissés dans la pauvreté.
Aaaah, Dieu joyeux!

Σημ.: Ðurđevdan είναι η γιορτή του Αγίου Γεωργίου, η σημαντικότερη γιορτή των Rom.

Ετερωνυμίες

2010-02-09T07:27:00.000-08:00

"Στην Ποίηση δεν έδωσα περισσότερο από το 1/4 της ζωής μου.
Το υπόλοιπο το πήρε μόνη της."

(Σχόλιo του Ricardo Reis στο περιθώριο της τελευταίας σελίδας του El Dios del Laberinto)

Το σχόλιο του Manu...

2010-02-07T05:08:00.000-08:00

...οπισθογραφεί
το σημερινό σχόλιο του Μίχου
εξ ονόματος του μετανάστη
(με ένα μεγάλο X,
γιατί ο μετανάστης
δεν ξέρει γράμματα).

Desaparecido

Me llaman el desaparecido
Cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido

Cuando me buscan nunca estoy
Cuando me encuentran yo no soy
El que está enfrente porque ya
Me fui corriendo más allá

Me dicen el desaparecido
Fantasma que nunca está
Me dicen el desagradecido
Pero esa no es la verdad

Yo llevo en el cuerpo un dolor
Que no me deja respirar
Llevo en el cuerpo una condena
Que siempre me echa a caminar

Me dicen el desaparecido
Que cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido

Me dicen el desaparecido
Fantasma que nunca está
Me dicen el desagradecido
Pero esa no es la verdad

Yo llevo en el cuerpo un motor
Que nunca deja de rolar
llevo en el alma un camino
Destinado a nunca llegar

Cuando me buscan nunca estoy
Cuando me encuentran yo no soy
El que esta enfrente por que ya
me fui corriendo mas alla

Me dicen el desaparecido
Cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido

Perdido en el siglo...
Perdido en el siglo…
siglo XX...
rumbo al XXI…

(cuando llegare, cuando llegare……)

Αντρέι Ταρκόφσκι, "Σμιλεύοντας το χρόνο"

2009-11-20T03:29:00.000-08:00

“Βασικά, με το “Σμιλεύοντας το χρόνο”, δεν υποστήριξα τίποτε καινούργιο - αμφιβάλλω αν υπήρξε έστω και μία λέξη δική μου. Η όποια αξία του εντοπίζεται στο γεγονός ότι, σμιλεύοντας το χρόνο, έπαψα να είμαι ο Ταρκόφσκι που αντιπαθούσα κι έγινα ο Ταρκόφσκι που θαυμάζεις εσύ κι όλοι οι άλλοι. Τα ίδια, πάνω-κάτω, πίστευα και έγραφα από παλιά. Όμως ο λόγος που δεν δημοσίευσα το Μαρτυρολόγιο όσο ζούσα ήταν ακριβώς επειδή αισθανόμουν (φοβόμουν, είναι η αλήθεια) ότι οι ιδέες και οι απόψεις μου ακούγονταν σαν διαμαρτυρίες κάποιου που πασχίζει για την αναγνώριση. Μην κοιτάς που η επιτυχία μού χτύπησε την πόρτα νωρίς, στα 30 μου. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να της ανοίξω - μέχρι να πείσω τον εαυτό μου ότι η γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα έχει την ίδια αξία με τη γνώμη που έχω εγώ για τον εαυτό μου. Γι’ αυτό βλέπω με κατανόηση και συμπάθεια όλους εκείνους που, ενώ δημοσιεύουν τις ιδέες τους εν ζωή, αξιώνουν αποδοχή που ταιριάζει σε νεκρούς ήρωες. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Δεν βρίσκω τίποτε κακό σε αυτό. Αν είχα τη δύναμη και την πίστη τους, δεν θα έκανα ταινίες - θα έβγαζα βιβλία με τα οποία θα κατέκρινα πεποιθήσεις, θα κατακεραύνωνα πρόσωπα και φορείς, όλους αυτούς που με κρατούν στην αφάνεια. Αλλά δεν μου έχει μείνει πια δύναμη - αυτό είναι το πρόβλημα.

Πέτερ Γκάους, Αντρέι Ταρκόφσκι: Συνέντευξη με ένα βρικόλακα (εκδ. Εκδημίων, 1999)

Ευχαριστώ...

2009-11-20T03:22:00.000-08:00

          Ασφαλώς οφείλω να ευχαριστήσω όσους με τίμησαν διαβάζοντας και σχολιάζοντας τα κείμενά μου. Και θα το έκανα ειλικρινά, εάν η σκέψη της οφειλής δεν ματαίωνε ακαριαία την αυθόρμητη εκδήλωση της ευχαριστίας. Ανάμεσα στη δυνατότητα και στην υλοποίηση, ανάμεσα στην επιθυμία και στην εκδήλωσή της, μεσολαβεί αυτή η περιοχή στην οποία ευδοκιμούν οι δισταγμοί, η αβεβαιότητα, η αμφιθυμία - εκείνη η χλωρίδα που συναντά κανείς περπατώντας δίπλα σε μισογκρεμισμένους τοίχους και αρχαία ερείπια.

          Υπάρχουν άνθρωποι που διασχίζουν αυτή την περιοχή με μια δρασκελιά, μια κουβέντα, μια χειρονομία - ακόμη και με μια γροθιά, ένα φιλί, μια ανθοδέσμη. Άλλοι την ατενίζουν έντρομοι, σαν αχανή θάλασσα, ανήμποροι να πιστέψουν ότι μπορούν να βουτήξουν τα πόδια τους δίχως να πνιγούν. Υπάρχουν εκείνοι που τη θαυμάζουν σαν το απέραντο στερέωμα - και κάποιοι άλλοι που την αντικρίζουν σαν άδειο πεντάγραμμο, σαν καμβά ή σαν λευκό χαρτί, μια ευκαιρία να καλύψουν ένα κενό που μοιάζει σαν να υπήρχε ανέκαθεν εκεί. Και γίνονται κυρίαρχοι σε αυτή την περιοχή, μοναδικοί Θεοί του κενού που αυτόκλητοι βάλθηκαν να γεμίσουν, άλλος με ήχους, άλλος με χρώματα, άλλος με λέξεις. Και καθώς γεμίζουν το κενό, αυτό, στην αρχή αδιάφορο για τα πάντα, ικανοποιημένο με το μέγεθός του, πλήρες στην κενότητά του, γίνεται δικό τους: κι ολοένα μεγαλώνει, έτοιμο να φιλοξενήσει ακόμη περισσότερους ήχους, χρώματα και λέξεις από τα χέρια και τα χείλη του Δημιουργού - ακόρεστο, διαρκώς απαιτητικό, όλο και πιο δυναστικό, ώσπου να φάει στο τέλος τον ίδιο του το Δημιουργό - και να χαθεί μαζί του; Όχι! Γιατί “ακόμη κι αν χαθώ εγώ, το έργο Μου θα μείνει”, λέει ο Δημιουργός. Και το κενό, αδιάφορο για τα πάντα, ικανοποιημένο με το μέγεθός του, πλήρες στην κενότητά του, θα εξακολουθεί να υπάρχει - γιατί υπήρχε ανέκαθεν εκεί.

          Θα μπορούσα να γλιτώσω πολύτιμο χρόνο για μένα και για σας, αν σας έλεγα από την αρχή ένα απλό “Ευχαριστώ”. Αντ’ αυτού, προτίμησα να ξοδέψω την ώρα μου - και τη δική σας - ταΐζοντας το κενό.

          Σας ευχαριστώ για τη σιωπή σας.

Η ποίηση είναι κάτι...

2009-11-20T03:15:00.000-08:00

Όσο η ποίηση αδιαφορεί
για όλους όσους καταγίνονται με αυτή,
ανάμεσά τους δεν θα λείπουν ποτέ
εκείνοι που θα εκμεταλλεύονται την αδιαφορία της,
εκείνοι που θα απογοητεύονται και θα αποσύρονται,
καθώς κι εκείνοι που θα πηδάνε στο μυαλό τους την καριόλα
(βέβαιοι μάλιστα ότι γουστάρει).

"Η ποίηση είναι κάτι βαθιά προσωπικό και βιωματικό"
κι έτσι μπορώ να λέω ό,τι θέλω.
"Η ποίηση είναι κάτι πραγματικό και αντικειμενικό"
κι έτσι εγώ μπορώ να περηφανεύομαι ανάμεσά σας.

Άλλοι πορεύονται ακολουθώντας τον ένα ή τον άλλο ορισμό
κι άλλοι ακολουθούν και τους δυο.
Για όλους αυτούς η ποίηση αδιαφορεί.

Κάποιοι ασχολούνται
με το χαρτί και το μολύβι
αδιαφορώντας για την ποίηση.

Η ποίηση αδιαφορεί και γι’ αυτούς.

Hitch hike to San Francisco

2009-06-15T09:39:00.000-07:00

Μεσάνυχτα Παρασκευής προς Κυριακή

-το Σάββατο δεν είναι δική μου μέρα-

βάζω το μυαλό μου να δουλέψει.
Ταξίδι με ωτοστόπ
στο San Francisco
-δεν είναι άσχημη ιδέα.
Το φεγγάρι ξεχειλωμένο
πάνω απ' την Αθήνα
σαν τον κώλο της πουτάνας
βλέπει τον ήλιο τώρα
βασιλιά στη Δυτική ακτή.
Φανταστικό ταξίδι με ωτοστόπ

όμως το San Francisco πέφτει
λίγο μακριά για μένα
και τα τσιγάρα
δε μου φτάνουν
ούτε για μέχρι την εξώπορτα
λεφτά δεν έχω για ποτό
όνειρο δεν
έχω εκεί πέρα
ούτε φίλο παιδικό
-με δυο λόγια, φίλε μου-
λουλούδια δε χωράνε στο κεφάλι μου
ελπίδα δεν βρίσκω στο νούμερό μου

το San Francisco έπεσε
λίγο μακριά για μένα.

Jelly House Rock, 1972

Butter bicarbonate

2009-06-15T09:38:00.000-07:00

Διάβασες το Λόγο του Θεού;
Ρίξε μια ματιά στο Reader's Digest.
Στο ψυγείο έχει τυρί
ζαμπόν και μαγιονέζα.
Φτιάξε το αγαπημένο σου τοστ.
Γλυκό δεν έχει
γιατί το βούτυρο που αγόρασες
ήταν διττανθρακικό.

Η μαμά
πήγε στη μαμά της
κι ο μπαμπάς
μετρά με την ιδιαιτέρα του
τα μοτέλ στην Εθνική.

Στη Ρωσία
χάσανε το δρεπάνι
και σπάνε το κεφάλι τους
με το σφυρί
για να το βρούνε.

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος
από αστρικά περιττώματα
κι ο Λόγος του Θεού
σφυρί χωρίς δρεπάνι.

Ποπ κορν υπάρχουν μες στο φούρνο
όμως μη φας.
Είναι ψημένα με το βούτυρο που αγόρασες.

Public Onion, 1989

ΓΗ

2009-06-06T06:02:00.000-07:00

Μάνα είν’ η Γη:

στη ράχη του την κουβαλάει, σαν αγωγιάτης,
ο Ουρανός. Θεοί κι ανθρώποι απ’ τα μαλλιά της
κρέμοντ’ αιώνες τώρα, αλλιώς στον άδειο Χρόνο
θε να χαθούν, τον που σπαράζει τα παιδιά της.
Μνήμη είτε Λήθη: Θάνατος. Τ’ Όνειρο μόνο

μας οδηγεί.

ΜΝΗΜΑΙ

2009-06-03T01:18:00.000-07:00

Το Μηδέν ονειρεύτηκε τον εαυτό Του: και έγινε Εν.

Ε
Το Εν έσμιξε με τον εαυτό του και γεννήθηκαν Δύο.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Δύο γέννησαν Τρία.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Τρία γέννησαν Τέσσερα.
Και θεμελιώθηκε ο πρώτος τρίγονος Οίκος: η Τετρακτύς.

ΙΓ
Με το σπέρμα του Ενός, τα Τέσσερα γέννησαν Πέντε.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Πέντε γέννησαν Έξι.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Έξι γέννησαν Επτά.
Τρεις γενεές μετά τα Τέσσερα, ο δεύτερος τρίγονος Οίκος: η Επτακτύς.

ΒΕ
Με το σπέρμα του Ενός, τα Επτά γέννησαν Οκτώ.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Οκτώ γέννησαν Εννέα.
Με το σπέρμα του Ενός, τα Εννέα γέννησαν Δέκα.
Τρεις γενεές μετά τα Επτά, ο τρίτος τρίγονος Οίκος: η Δεκακτύς.

...Και έτσι γινόταν και συνέχισε να γίνεται, μέχρι τη μέρα που ο Οφθαλμός του δωδέκατου τρίγονου Οίκου, ΤΙΓ′, με τη δύναμη του Μηδενός, έγινε Εν...

Η ΠΑΝΙΝΗ ΚΟΥΚΛΑ

2009-06-02T05:14:00.001-07:00

Μια κούκλα πάνινη
έχω παρέα μου
μες στη σοφίτα
- μια κούκλα που μιλάει.

- Μ' αγαπάς;

Την αγαπώ πολύ.
Πολύ μου μοιάζει.
Είναι λεπτή, μελαχρινή
γεμάτη χάρη.

Έχει ένα σώμα όμορφο
ζεστό
χωρίς καρδιά.
Ποτέ δεν κλαίει,
Πάντα ένα γέλιο
Ζωγραφιστό
έχει στα χείλη.

Η ευτυχία στην αγκαλιά μου.

- Θα με παντρευτείς;

Ω, ναι
μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς μου
το θέλω.
Δεν θέλω να 'μαστε ερασταί
απλώς και μόνο.
Θα τη γνωρίσω
στους γέρους
θα παντρευτούμε
θα κάνουμε παιδιά
- όμορφα παιδιά χωρίς καρδιά,
που δε θα κλαίνε
μα πάντα να 'χουνε ένα γέλιο ζωγραφιστό στα χείλη,

μπας κι εύρουν κάποια μέρα τελειωμό
τα βάσανα κι οι καημοί του κόσμου.

ΙΔΟΥ ΚΕΝΑ...

2009-05-04T02:06:00.000-07:00

Ό,τι ήταν
είναι
μα δε θα 'ναι.

Είναι και Χρόνος.

Τα γράμματα στην άμμο
τα κυνηγά το κύμα
και τ' όνομά σου
έχει μονάχα τέλος
κι αυτό
μόνο για μια στιγμή
την άλλη
χάθηκε.

Λόγια στο κύμα.

Ο χρόνος τρέχει
πιο γρήγορα από τις ώρες
κι όλες οι μνήμες χάθηκαν
στη διαδρομή.

Με το θεό νεκρό
σε μιαν έρημη χώρα
κάποια χρονιά χωρίς σοδειά

ιδού
κενά* ποιώ πάντα.

*corrige: καινά

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

2009-04-30T05:47:00.000-07:00

Η περιουσία σου
έγινε ουσία σου
και τ' όνομά σου
αριθμός
θυρίδας ταμιευτηρίου.
Και είναι αριθμός ανθρώπου

-έχων ώτα ακούειν, ακουέτω-

Έχεις ουσία | περιουσία
αλλά δεν είσαι
παρά ένα
νούμερο
κακοπαιγμένο

στην κατά τ' άλλα
καλοσκηνοθετημένη
παράσταση της ζωής σου.

Και η ουσία σου
έγινε περιουσία μου
μα η ταυτότητά σου
θα είναι πάντα
άρρητη ρίζα
φανταστικής εξίσωσης.

ΑΡΟΝ ΤΟΝ ΚΡΑΒΒΑΤΟΝ ΣΟΥ...

2009-04-30T05:34:00.000-07:00

...η βροχή πέφτει φθισική.
Στοίβες τα ρολόγια
στην απεργία του χρόνου.

Σκιές που γλιστρούν
εντελεχώς | ντυμένες
κουρέλια | σκουπίδια
διάφορα και πλαστικά
σκεπάζονται ως το λαιμό
με μια κουβέρτα απέραντη

και μαύρη | Ο ουρανός
είναι το ένδυμα του θεού.

Τι άλλο να πω;
Εδώ που 'ρθες,
-από τότε που 'ρθες-
τίποτα δε βλασταίνει.

Μάζεψε το σταυρό σου και προχώρα.

ΙΠΠΟΔΥΝΑΜΗ

2009-04-30T05:24:00.001-07:00

Δάγκωσε αυτό το μαχαίρι.
Είναι ατόφιο ατσάλι
ταχύτητα
άταχτο χαλινάρι.
Μάτια δε σου χρειάζονται.
Είναι ανάγκη
-η πίστη σου σε καλεί-
να τρέξεις
γιατί
-πώς να το κάνουμε;-
οι πεινασμένοι
ψωμί θα σου ζητήσουν
οι διψασμένοι
νερό να ξεδιψάσουν
ο γυμνός ξένος
ένα πουκάμισο
ένα βρακί
κάτι να ζεσταθεί.
Όμως εσένα
μάτια δε σου χρειάζονται
δε σου περισσεύει ψωμί εσένα
με το ζόρι
σου δίνουν ένα ράσο.
Δεν έχεις εσύ
καιρό για ελεημοσύνες
πρέπει να τρέξεις
-η πίστη σου σε καλεί-
να τρέξεις
γιατί
ο Νυμφίος έρχεται όπου να 'ναι
κι εσύ
δεν πρέπει να χάσεις το όργιο.
Δεν είναι κρίμα
τόσες παρθένες φρόνιμες
να πηδιούνται μεταξύ τους;

ΗΛΙΟΘΑΝΕΙΑ

2009-04-30T03:27:00.000-07:00

Άκου
Άκου την προφητεία.

"Βρήκαν τον Ήλιο
παλουκωμένο
σ' ένα ξύλινο σουβλί
σαν κατάρτι ψηλό
μες στα χωράφια..."

Εγώ δεν ξέρω τι μου λέτε.
Όταν έφτασα δωπέρα
εκείνος ήταν ήδη
στο παλούκι κρεμασμένος.

"Τα χέρια του
ήταν ανοιχτά
σαν αγκαλιά
να λαχταρούσαν.
Τα σκέλια του
κρεμόντουσαν γυμνά.
Θαρρείς πως είχε πέσει
απ' τον ουρανό
ανάσκελα στο ξύλινο παλούκι."

Τι να γυρεύει άραγε
ένα παλούκι μόνο του
μες στα χωράφια
μεσημεριάτικα;

Εγώ δεν ξέρω τίποτα.
Όταν τον βρήκα
ήταν ήδη πεθαμένος.

"Ξεριζωμένα ήταν τ' αχαμνά του -
ανάμεσα απ' τις ωμοπλάτες του
έσταζ' η θεία πληγή
βρώμικο νερό και πύο
βρέχοντας τον πάσσαλο ως το χώμα.
Άνθρωποι αλωνίζουν το χωράφι
και με τον Ήλιο
ανάμεσά τους
παλουκωμένο
μάκρυναν οι σκιές τους..."

ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

2009-04-10T23:56:00.000-07:00

Ψιλή βροχή
άρρωστη και κρύα πέφτει
μέσα στην τρύπα που ’χω ανοίξει.
«Επ’ ώμου» η θλίψη
κι όλοι μας εκτελούμε
το άκυρο παράγγελμα
σαν άσχημο καψόνι.

Στάλα βροχής
κι εγκλωβισμένη μέσα της
λίγη δροσιά κι αναψυχή του κόσμου
– η μάνα μου, ο πατέρας, ο Δημητράκης –
τρέχει απ’ τα μάτια μου
και χάνεται στο χώμα,
μες στην τρύπα
που κρύβω τα κόκκαλά μου,
στην ίδια τρύπα
που ’χει ανοίξει το τυφέκιο,
μετά τα χίλια τόσα «παρά πόδα».

Το χώμα που πατάς πατώ
κι έχει η σκιά σου επισκιάσει τη δική μου.

Στο Μεσολόγγι, τα ουράνια τόξα,
το ’να μέσα στ’ άλλο,
φαίνονται μέσα στη βροχή,
κι ύστερα χάνονται.
Όμως τα βέλη τους
σφυρίζουν στον αέρα
και μεταφέρουν τη χαρά μου
εκεί που γέρνεις
μονάχη το κορμί σου…

…άγρυπνη,
πάνοπλη,
έτοιμη να με υπερασπιστείς.

Σ’ αγαπώ

Η φωνή μες απ’ την τρύπα

ΑΚΟΥ Τ' ΑΗΔΟΝΙΑ

2009-04-08T08:56:00.000-07:00

Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν με σπασμένα φτερά
Αν θέλεις να φύγεις μακριά, άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν σε πηγάδια ξερά

Έρχετ’ η ανατολή
σαν πάγια εντολή,
μα κι ο ήλιος για να βγει
ψάχνει πλέον αφορμή.
Λίγη χαρά ζητάει να βρει στα βλέμματα
Μα βλέπει στις καρδιές συρματοπλέγματα

Γιατί να ’χει η καρδιά
συρματοπλέγματα

Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν με σπασμένα φτερά
Αν θέλεις να φύγεις μακριά, άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν σε πηγάδια ξερά

Κόκκινος από ντροπή
βγαίνει ο ήλιος την αυγή.
πίνει πικρό νερό,
τρώει βρώμικο ψωμί.
Και τα παιδιά του κόσμου του χαμογελούν
μα αν βγουν απ’ την κρυψώνα τα πυροβολούν

Μη βγεις απ’ την κρυψώνα.
Ο ήλιος είναι εχθρός

Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν με σπασμένα φτερά
Αν θέλεις να φύγεις μακριά, άκου τ’ αηδόνια
Τ’ άκουσα να πέφτουν σε πηγάδια ξερά

Μουσική: Idir (A vava inouva)
Τραγούδι: Σταυρούλα Μάκρα

Ακρόαση
Άκου τ' αηδόνια

ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΑΛΟΓΑΚΙ

2009-04-07T06:21:00.001-07:00

Έι, χοπ!
Αυτό ήταν.
Γύρε τώρα το σώμα σου μπροστά
Να μη σε παίρνει δεξιά ή αριστερά.
Έτσι μπράβο!
Κράτησε τώρα
Σφιχτά
Με τα δυο σου χέρια
Το καλάμι
Για να μην πέσεις
Από το βάρος του κενού
Που κουβαλάς
Μες στο κεφάλι σου.

UM QAIS

2009-03-30T05:16:00.000-07:00

Τον άντρα τον πολύτροπο πες μου, θεά, που χρόνια
παράδερνε προτού χαθεί στα μαρμαρένια αλώνια.
Ακούω την άδεια μου φωνή στις όχθες του Ιορδάνη,
σκυλί στο πλάι μου θρηνεί σαν να 'χω πια πεθάνει.

Στις μαύρες πέτρες του Um Qais ο χρόνος σ' έχει ρίξει
κι αν απ' τον ήλιο δεν καείς θα καίγεσ' απ' τη θλίψη.
Κι αν στης αλήθειας το κρασί μεθάς και δεν τ' ορίζεις,
τη στάχτη στο ποτήρι σου πρώτα να καθαρίζεις.

Απ' τον κρουνό στα Γέρασα ήπια να ξανανιώσω.
Ήπια μα πάλι γέρασα χωρίς να μεγαλώσω.
Τον άντρα τον πολύτροπο πες μου, θεά, που χρόνια
παράδερνε, μα ευτυχώς κανείς δε ζει αιώνια.

ΜΟΣΧΟΚΑΡΦΙ

2009-03-30T05:12:00.000-07:00

Σαν το μοσχοκάρφι το γλυκόπικρο στο στήθος μου
μπήκες κι η καρδιά μου μοσχομύρισε
μέλι τα φιλιά σου, μα φαρμάκι το γινάτι σου
λίγο-λίγο την καρδιά πλημμύρισε.

Σαν μικρό αγκάθι στα τριανταφυλλιά τα χείλη σου
το στερνό φιλί σου που με μάτωσε
κόπηκ' η μιλιά μου κι η ανάσα από τα στήθια μου
με την παγωνιά στο στόμα σου αντάμωσε.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΝΤΟΜΩΝ

2009-03-30T03:53:00.001-07:00

Το μυαλό μου σε λεπτά
αέρινα φύλλα κομμένο.
Όμορφα τακτοποιημένο
κομμάτι-κομμάτι στις σελίδες
του τετραδίου εντομολογίας:
ακόμη μια ποιητική
συλλογή άξια λόγου.
Μέσα τις σελίδες ποιήματα
έξοχα διατηρημένοι σκορπιοί

η ψυχή του καλλιτέχνη

έξοχα διατηρημένο πτώμα.
Ακέραιο.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

2009-03-30T03:49:00.000-07:00

Αραχνιασμένος
πίσω από την ψάθινη καρέκλα
μες στη σοφίτα μου
- είκοσι χρόνια τώρα -
γέρνει στον τοίχο
ένας καθρέφτης.
Όλη τη μέρα
- όταν ο ήλιος μου γελάει
μέσα από μια παιδική ζωγραφιά
πλάι στο παράθυρο –
ο καθρέφτης με κοιτάει
μετρά τα βήματά μου
τις σκέψεις μου
τα δαχτυλίδια του καπνού
απ' το τσιγάρο μου.
Κι όλη τη νύχτα βλέπω
ό,τι δικό μου κρύβει η μέρα
στην αφάνεια:

μέσα στο ζωντανό γυαλί
έρχεται η μάνα
πάνω στη φλόγα του κεριού
ο πατέρας
αφήνει το συρτάρι του
κι ανοίγει εμπρός μου
το βιβλίο των Ψαλμών.

Τα πράγματα μες στον καθρέφτη
ζούνε τη μέρα
κι εγώ
που μόνο στο σκοτάδι
βλέπω καθαρά
πουθενά δε βλέπω να χωράω
μήτε μπροστά
μήτε πίσω απ' το γυαλί.
Πριν γεννηθώ
δεν ήμουν τίποτε
μα τώρα
που λέω πως υπάρχω
οι μέρες μου
είναι μετρημένες.

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

2009-03-26T05:57:00.000-07:00

Γερνάς
κι όλα τριγύρω
στο θάνατο τα παρασέρνεις.
Κόκκινος γίγαντας
και καταπίνεις τ’ αστεράκια
που στο φως τους
κάποτε διάβαζες τη μοίρα σου
– πεφταστέρια
σαν τα κεριά των γενεθλίων
που καθώς σβήνουν
μέσα σου κάνεις μιαν ευχή
«να μη γεράσω».

Όμως γερνάς;
Πλάσμα από νοτισμένο φως
ψημένη γη μες στη φωτιά
που αρχινάει η ζωή σου;
Πώς να τελειώσει;
Κόκκινος γίγαντας
που καθώς σβήνει,
ψημένη γη μες στη φωτιά,
φωτιά ξερνάει
και μες στο φως ξαναγεννιέται
σφαίρα λευκή από φως χειροπιαστό.

«Μα λίγο-λίγο
το φως κρυώνει
γίνεται νερό, στάχτη και πέτρα,
σαν τη σελήνη»…

…όμως γερνάς;
Ψημένη γη μες στη φωτιά
σφαίρα λευκή
μες απ’ τα σπλάχνα της βαθιά
φωτιά ξερνάει.
Μες στο σκοτάδι
γίνεται ήλιος η σελήνη
και συντροφεύει
τα κρυφά απαντήματα των εραστών…
– των αστεριών που δε γερνούν
αλλά μονάχα μεγαλώνουν…
Εδώ πάνω
δεν υπάρχει τίποτα
μήτε καλό
μήτε κακό˙
εδώ πάνω
υπάρχεις μόνο εσύ
κι εγώ
που σε θωρώ να αιωρείσαι
όλη φωτιά και νερό
κοσμικός ιδρώτας
που στάζει πάνω στο κενό
και φτιάχνει γαλαξίες.

ΓΟΠΑ

2009-03-26T05:54:00.000-07:00

Ξέρεις πως είναι τώρα:
η μέρα ’χει τον κόπο στο πλευρό
κι η νύχτα δεν κοιμάται με κανέναν.
Ο ήλιος σου βαραίνει τα ποδάρια
και το φεγγάρι σου μαδάει το μυαλό.
Κάνεις να στρίψεις το τσιγάρο, να τ’ ανάψεις,
καίγεσ’ ολόκληρος μα εκεί – κρατάς ακόμα:
«όχι τσιγάρο στη γραμμή», προτού λυθούνε οι ζυγοί,
μ’ αυτοί δε λύνονται.
Και πας να πέσεις
και το φεγγάρι σου μαδάει το μυαλό,
καίγεσ’ ολόκληρος,
μα τώρα ’χεις τσιγάρο αναμμένο-
τραβάς, φυσάς,
γύρω σκορπάς καπνούς και μαύρες σκέψεις
– κι ήταν πιο γλυκιά η φωνή της
στο τηλέφωνο απόψε, απ’ ό,τι χτες.

Ξέρεις πως είναι πια:
είσαι τσιγάρο, σε καπνίζουν, σε πετούν,
γίνεσαι γόπα, σε κλωτσάνε, σε πατούν,
μα εκεί – κρατάς ακόμα.

ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

2009-03-26T05:47:00.000-07:00

Σαν παιδική αρρώστια
σαν οστρακιά
που τα σημάδια της αφήνει ανεξίτηλα
στο σώμα και στον εγκέφαλο
πέρασες
από πάνω μου
όταν ήμουν παιδί.
Μαζί περάσαμε
τα παιδικά μου χρόνια
– ποτέ δεν έμαθα τη δική σου ηλικία –
και με σακάτεψες.
Τα μυαλά μου
τα ’ριξες στα χωράφια
κι ένα κομμάτι απ’ την καρδιά μου
το ’βαλες μες στο κεφάλι μου.
Τα χείλη μου
τα ’ραψες
και στόμα μου άνοιξες άλλο
στο μυοκάρδιο,
ανάμεσα στις δυο τρύπες
που μου άνοιξες για αυτιά.

Ένα τέρας
που απλώνει το χέρι
απ’ την καρδιά
που σκέφτεται
με την καρδιά
που μιλάει
με την καρδιά
που ακούει
με την καρδιά,
πες μου
με τι καρδιά
δεν θα το βάλεις στην καρδιά σου;

Σαν παιδική αρρώστια
– λίγο καθυστερημένα –
ήρθες στα εικοσιένα μου
και με καθήλωσες
σε μια καρέκλα αναπηρική
σ’ ένα ποδήλατο
μια κούνια της παιδικής χαράς
– ήρθες και με καθήλωσες
στα εικοσιένα.

ΕΓΚΥΗΣΗ

2009-03-26T05:45:00.000-07:00

Εκείνη τη στιγμή
– κάθε στιγμή –
που εγκαταλείπει ο χρόνος τα ρολόγια,
του σώματός σου το περίγραμμα τεντώνω
σ’ ευθεία γραμμή
– έτσι που τίποτε απ’ αυτή
δε σε θυμίζει πια –
μ’ αυτήν την τέλεια γραμμή
το στίγμα μου πάνω στη γη
ενώνω
με τ’ αστρικό μου ταίρι.
Εσύ δεν είσαι πουθενά
κι αυτή η γραμμή
τόσο πολύ ευθεία
για να θυμίζει τις καμπύλες σου
ενώ στοχάζεσαι
κοιμίζοντας τα δυο σου στήθη
στις ιδρωμένες χούφτες μου.
Εκείνη τη στιγμή
– κάθε στιγμή –
που η αγάπη σου δίνει σχήμα αυγού,
το αστρικό μου ταίρι
βρίσκει στίγμα επάνω σου.

Για χάρη σου
εγκαταλείπει ο χρόνος τα ρολόγια.
Εγώ κι ο χρόνος,
δυο εραστές μιας ερωμένης,
το στίγμα μιας ευθείας γραμμής
σε τέλεια σφαίρα.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

2009-03-25T07:43:00.000-07:00

Συνωστισμός επικρατεί στη διμοιρία -
μια νυχτερίδα απ’ το παράθυρό μας μπήκε
κι όλος ο λόχος μαζεμένος, τη χαζεύει,
λες και δεν έχουν ξαναδεί πουλί ποτέ τους

(και τι πουλί; Ένα ποντίκι με φτερά,
σαν όλ’ αυτά που σουλατσάρουν στην κουζίνα,
στις αποθήκες κι όπου μένει φαγητό -
τρώνε συνέχεια μπας και βγάλουνε φτερά
και μας αφήσουνε και φύγουν κάποια μέρα.
Μα τα ποντίκια είναι ποντίκια ό,τι κι αν φάνε,
πουλιά δε γίνονται, κι ας βγάλουν και φτερά…)

Στην αγκαλιά μου κελαηδάει ένα πουλάκι,
φωλιά-αγκαλιά, φιλί-πουλί κι ας μην πετάει.

ΑΠΟΨΕ

2009-03-25T07:42:00.000-07:00

Απόψε θα ’θελα οι δυο μας, δίχως ρούχα,
μαζί στο ίδιο το κρεβάτι να πλαγιάσουμε.
Δε θα σ’ αγγίξω, σου τ’ ορκίζομαι - μονάχα
θα ζωγραφίσω στο σεντόνι τη λαχτάρα μου
μέσα στα χέρια μου να νιώσω την καρδούλα σου,
τις πιο κρυφές σου επιθυμίες να χαϊδέψω.
Γλυκά κι αθώα να γλιστρήσω στο κεφάλι σου
και να φιλήσω τα ματάκια σου από πίσω
– αφού δεν κάνει από μπροστά να τα φιλώ.
Με χρώματα φανταχτερά, πάνω στο στρώμα,
θα γράφω ποιήματα, τραγούδια, ανοησίες
κάθε λογής, σαν το παιδί που πρωτοπιάνει
μπογιές στα χέρια του και τοίχο δεν αφήνει
που να μη γράψει ό,τι ξέρει κι αγαπάει.
Κι άμα ξεφύγει το μολύβι από το χέρι μου
και σου λερώσει τ’ όμορφο, λευκό σου γόνατο,
μην ταραχτείς - ξανακοιμήσου, κι ενός άγγελου
θα ζωγραφίσω να σ’ αγγίζει τ’ άγιο χέρι,
πάνω στο γόνατό σου (εκεί που σαν παιδί
συχνά θα χτύπησες, θα πόνεσες, θα μάτωσες).

Δε θα σ’ αγγίξω, σου τ’ ορκίζομαι - μονάχα
θα ζωγραφίσω στο σεντόνι τη λαχτάρα μου
μαζί στο ίδιο το κρεβάτι να πλαγιάσουμε.

ΟΚΤΩ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΑ ΣΟΝΕΤΑ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)

2009-03-24T07:17:00.000-07:00

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 1

Μακάρι οι νιοι κι ωραίοι πιότεροι να ’ναι,
της ομορφιάς ο ανθός μη μαραθεί -
σαν φύγουνε μια μέρα οι που γερνάνε
στο ταίρι η θύμηση να μη χαθεί.

Μα μες στη φωτεινή σου τη ματιά,
τρώγεσ’ εσύ απ’ τη φλόγα του φωτός σου
κι όπου ήταν πλούτη, η φτώχεια μένει πια -
κακός σου οχτρός, ο ολόγλυκος εαυτός σου.

Εσύ, με την πιο ολόδροσην ειδή
του κόσμου, που άγγελος του θέρους είσαι,
θάβεσ’ εντός σου, αθώο μικρό παιδί
κι όσα κρατείς για σε, τόσα στερείσαι.

Δείξ’ οίχτο ή φάτον πια τον κόσμο αυτόνε:
ο τάφος να τον φάει κι εσύ, γραφτό ’ναι.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 2

Χειμώνες σαν περάσουνε σαράντα
κι οργώσουν το κορμί το ποθεινό,
της νιότης σου η ντυσιά, η που’ χες πάντα
θε να ’ναι πια σκουπίδι ελεεινό.

Κι αν σε ρωτήσουν η ομορφιά σου που ’ναι,
κι ο θησαυρός σου, εκείνο σου το πάθος,
θα ’ν’ άδεια ξιπασιά, πως κατοικούνε
μες στων ματιών σου - αν πεις - τ’ άμετρο βάθος.

Πόσην τιμή η δικιά σου θα ’χε ειδή
αν έλεγες: "Την πρότερή μου χάρη
θα φτάσει αυτό μου τ’ όμορφο παιδί",
που από την ομορφιά σου θα ’χει πάρει.

Γέρος σαν θα ’σαι, αυτός θα καίει εντός του
το αίμα σου το κρύο, το σαν τ’ αρρώστου.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 3

Πες στη μορφή που βλέπεις στον καθρέφτη,
είν’ ώρα διάδοχο να κάνει - διότι
αν δε βιαστείς θα πουν για σε, τον κλέφτη,
πως μιας γυναίκας κόβεις τη μητρότη.

Ποια κόρη αγνή στον άθιχτό της τράφο,
σαν το γεωργό να σπείρεις, δε θ’ αφήσει;
Και ποιος ανόητος νάρκισσος σε τάφο
ως θες εσύ - το μέλλον θε να κλείσει;

Καθρέφτισμα της μάνας σου, διακρίνει
την ομορφιά της, μέσα σου, την πρώτη.
Γέρος κι εσύ θα βλέπεις - σαν κι εκείνη -
μες στο παιδί σου τη χρυσή σου νιότη.

Μα αν θες ζωή στη λήθη να θαφτεί,
εργένης πας κι η ειδή σου πάει κι αυτή.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ.18

Να πω πως μοιάζεις με καλοκαιριά;
Μα ’σύ ’σαι πιο γλυκιά και μετρημένη.
Τ’ άνθια του Μάη οι ανέμοι σα θεριά
δέρνουν. Το θέρος γρήγορα πεθαίνει.

Βάνει φωτιές ο ήλιος το πρωινό
και άλλοτε η χρυσή του ειδή χλωμιάζει
-κάποτ’ η τύχη αστόλιστο, φτηνό
κάνει να δείχνει αυτό που όμορφο μοιάζει.

Μα εντός σου ο ήλιος μέρα-νύχτα καίει
κι ούτ’ ίχνος η ομορφιά σου δεν ξεφτίζει,
κι ο θάνατος δε θα ’χει να το λέει
στα σκότη του πως ζεις και πως σ’ ορίζει.

Όσον ο κόσμος βλέπει κι ανασαίνει
θα ζει το ποίημα αυτό, να σ’ ανασταίνει.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 23

Όπως ένας αδέξιος θεατρίνος
π’ όλο ξεχνάει τα λόγια του, αγχωμένος,
και σαν το άγριο, λυσσασμένο χτήνος,
που την καρδιά του τρώει περίσσιο μένος,

έτσι κι εγώ, που ν’ ανοιχτώ φοβάμαι,
ξεχνώ τα λόγια της αγάπης τ’ άγια·
λειωμένος απ’ το εντός μου πάθος, να με,
και με λυγούν βαριά του έρωτα μάγια.

Άσ’, της καρδιάς μου που φωνάζει, να ’ναι
οι στίχοι μου, λοιπόν, βουβοί αγγέλοι,
κι απόκριση κι αγάπη να ζητάνε
πιότερο απ’ όσα η γλώσσα να πει θέλει.

Μάθ’ όσα ο πόθος μου έχει να σου πει·
τα μάτια σου θ’ ακούνε στη σιωπή.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 42

Κι αν τη λατρεύω, αυτή δεν είν’ η μόνη
πίκρα μου ότι τη χαίρετ’ ένας άλλος -
μα τ’ ότι σ’ έχει αυτή ’ναι που με λειώνει
κι ο πόνος πως τη χάνω ο πιο μεγάλος.

Αγάπες μου άσπονδες, έτσι εξηγείται:
την αγαπώ, γι’ αυτό τη νοιάζεσαι
κι αλίμονό μου, αυτή ταλαιπωρείται
για χάρη μου, σα βρίσκεται μ’ εσέ.

Αν σ’ αρνηθώ, η καλή μου σε κερδίζει
κι αν χάσω τη, στο πλάι σου θα τη βρω.
Ταιριάχτε ’σεις κι η μοίρα ας μας χωρίζει,
κι ας φορτωθώ μονάχος το σταυρό.

Μα πως! Ο φίλος μου κι εγώ είμαστ’ ένα,
κι άλλον δε θέλει η αγάπη μου από μένα.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 44

Η σάρκα μου η νωθρή, σκέψη αν γινόταν,
η απόσταση για ’με δε θα μετρούσε,
αφού, παρά τ’ όποιο κενό θα ’ρχόταν,
όσο μακριά κι αν ήταν, εκεί που ’σαι.

Τι κι αν πατούσα τότ’ εγώ στα ξένα,
μακριά ’πό σένα, αφού πετάει η σκέψη
από στεριές και πέλαγ’ αφρισμένα,
κι όπου θελήσει, εκεί θα ταξιδέψει;

Στη σκέψη, αχ, πως δεν είμαι σκέψη σβήνω,
που φεύγεις και να τρέξω δε μπορώ,
και καρτερώ, όπως είμαι, μες στο θρήνο,
μια μάζα σκέτο χώμα και νερό.

Άλλο από δάκρυα, ετούτα τα στοιχεία
δε δίνουν, μάρτυρες στη δυστυχία.

ΣΟΝΝΕΤΟ αρ. 138

Ορκίζετ’ η καλή μου ότι είν’ αλήθεια
όλα όσα λέει και την πιστεύω - διότι
μ’ αρέσει που της νιότης την ευήθεια
μέσα μου βλέπει, κι όλη την αγνότη.

Ματαιόδοξα, θαρρώ πως με περνάει
για νιο κι ας ξέρει ότι έχω πια γεράσει,
μα λέω ’τι η γλώσσα της δε με γελάει -
για μας τους δυο η αλήθεια ’χει σωπάσει.

Πρέπο να λέει αλήθεια τι να το ’χει,
κι εγώ να πω είμαι γέρος τι με βιάζει:
Πίστη στα λόγια ο έρως θέλει κι όχι
τα χρόνια μου η καλή μου να φωνάζει.

Ψέμματα εγώ, λοιπόν, κι αυτή ίσα κι όμοια,
κι ο ένας τ’ άλλου πλέκουμε τα εγκώμια.

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ

2009-03-24T07:07:00.000-07:00

Ι

Φτερό για δοιάκι

κιτρινισμένη απ’ τον καιρό τρύπια φανέλα
αξιολύπητο πανί - «μη φεύγεις, έλα,
σε μας θα βρεις ό,τι ποθείς», λεν οι σειρήνες,
«πλάι μας μια στάλα κάτσε πιες, γλέντησε, γέλα»,
μα ακόμα εγώ πονώ για τις γλυκές εκείνες

νυχτιές στο Θιάκι.

ΙΙ

Τρία σπουργίτια, κοίτα τα -
το ένα πέταξε και πάει,
ψάχνει ψίχουλα.

ΙΙΙ

Ήταν μια μάγισσα

μαύρα μαλλιά, το δέρμα τ’ άπατου χιονιού,
μυαλό ερπετού, καρδιά, φτερά χελιδονιού
κι ήταν ζωσμένη ως το λαιμό σπαθιά, μαχαίρια.
Είχε την όψη ερωτευμένου παγωνιού
Κι ομπρός μου ως άνοιξε πλατιά τα δυο της χέρια

ευθύς ναυάγησα.

IV

Κι είχε στο σώμα της κεντριά,
βλέμμα στυγνό και τοξικός
ο άνεμος στα μαλλιά της.

V

Πράγματ’ ανείπωτα

βιολιά κι αρώματα από δυόσμο και γλυκάνισο.
Για ένα χάδι της ριχνόμουνα στην άβυσσο.
Στο στόμα χίλια τα φιλιά, μα κι ένα μ’ έφτανε,
μια να με στείλει στη Φωτιά, μια στον Παράδεισο.
Ολονυχτίς απά στους δυο μας τ’ άστρα πέφτανε –

– κι ύστερα τίποτα.

VI

Μείνανε μόνο τα κεντριά -
τα βλέμματα άδεια – σώπασε
κι ο άνεμος στα μαλλιά της.

VII

Φτώχεια, ρημάδι

φαντάζει ο κόσμος τώρα που ’πεσεν η νύχτα.
Φίλη μου η θάλασσα, μου λέει: «Μέσα μου ρίχτα
όλα τα δάκρυα και το θάρρος σου μη χάνεις -
όσα για κείνη στην καρδιά σου κρύβεις, δείχτα
σε μένα, μήπως και σε κάνω ν’ ανασάνεις

τούτο το βράδυ».

VIII

Στο χώμα πέσαν τα φιλιά.
Που ’ναι τα χάδια, τα βιολιά;
Τ’ αστέρια που ’ναι;

IX

Σπάζει το κύμα

πασχίζ’ η θάλασσα απ’ τα χείλη μου να πάρει
ένα χαμόγελο, μια λέξη. Το φεγγάρι
φωτίζει θρύψαλα στην άμμο τα παλάτια
που ’χτιζα κάποτε. Ψηλά, δυο μαύροι γλάροι
βλέπουν να σέρνομαι στην άμμο και στ’ αλάτια.

Δεν είναι κρίμα;

X

Δοιάκι σπασμένο,

ξέφτια, κουρέλια το πανί, κείν’ η φανέλα.
Στο στήθος μου η μοναξιά κολλάει σα βδέλλα
κι οι άδειες ώρες πια φαντάζουν χρόνια ολόκληρα.
Αστέρια, αρώματα, φιλιά, όλα μια τρέλλα
κι εγώ – παιδί χωρίς παιχνίδια, χωρίς όνειρα –

τι περιμένω;

ΧΙΙΙ

Μικρό κοράκι

– ποιανού κακιά ψυχή και μαύρη, μαύρο σ’ έβαψε; –
φίλε κι ελπίδα φτερωτή, κοντά της πέταξε,
τη μάγισσά μου βρες και ρώτα αν με θυμάται.
Πες της, λαχτάρα να βρεθώ κοντά της μ’ έκαψε.
Μες στ’ όνειρό της μπες, την ώρα που κοιμάται

πίσω στο Θιάκι.

XIV

Κοράκι πες μου, σα θα ’ρθείς,
έχει ακόμα τ’ άστρα πάνω
στα μαλλιά της;

μήπως τα πήρ’ ο άνεμος
και τα κεντριά μονάχα μείναν,
γυμνά κι άγρια;

Κοράκι πες μου, σα θα ’ρθείς,
με ποιον μοιράζεται το στρώμα,
τη χαρά της;

Όμως, μονάχα μη μου πεις
πως ήταν όνειρο και σκέτη φαντασία
τούτο το πλάσμα π’ αγαπώ
και που πιστεύω.

XV

Μόνο για μένα

δόλια η καρδιά μου να χτυπά δεν το γνωρίζει.
Και τι ’μ’ εγώ χωρίς εκείνο που μ’ ορίζει
και σαν το κύμα μια με γέρνει, μια με διώχνει,
σα ναυαγό που απ’ τη γλυκιά στεριά χωρίζει;
Τη μια ψηλά με πάει, την άλλη αλλού με σπρώχνει

στα περασμένα.

XVI

Θε μου, το κρίμα μου:

σε μένα δίνεις τη ζωή, κι άλλος τη χαίρεται
κι ως θέλει ορίζει την – κι Εσύ κι όλοι τον ξέρετε
τον «άλλο» αυτόν που σφετερίζεται ψυχές –
γι’ αυτήν, που μέρα νύχτα μόνη ως περιφέρεται,
κάνει τους ίσκιους φως, τις άβυσσους ρηχές,

ο νους κι η ρίμα μου...

ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΞΙΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ...

2009-03-24T07:03:00.000-07:00

"Από τα αδέξια χείλη μου,
που δέξιμο δεν γνώριζαν ως τώρα,
και από αυτά τα πιο αδέξια χέρια,
χέρια που σκάβαν για νερό μέσα στη θάλασσα
και κουβαλούσανε για χρόνια ξένους σταυρούς,

ποια αγκαλιά και ποιο φιλί μου να σου χάριζα;

Για ποια αγάπη να μιλήσω, ποια καρδιά,
σε σένα που είσαι μια καρδιά απ' άκρη σ' άκρη
και ξεχειλίζεις από αγάπη, αγάπη η ίδια;"

Τέτοια σκεφτόταν κάποτε ένας γέρος,
νεωκόρος σε παρεκκλήσι νεκροταφείου,
που τώρα γίνηκε παιδί,
και με την άρπα του στον ώμο
τριγυρνά
και διαλαλεί της αγάπης το ευαγγέλιο.

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΕΙΣΜΑΤΑ

2009-03-24T07:02:00.000-07:00

Τον Οδυσσέα οικτίρω,
Όχι τον ήρωα του Ομήρου, τον αρχαίο,
Μα εκείνον τον Ποιητή,
Τον Εραστή, τον Όμηρο, τον Ψεύτη, το Θεό,
Που το Μονόγραμμά του
Μονογραφία συνιστά,
Ανάγνωσμα δημοφιλές εφήβων σπουδαστών.
Τον Οδυσσέα οικτίρω
Που το μισό του υμνεί
Με τ' άλλο του μισό.
Πενθεί τον Ήλιο και πενθεί τα χρόνια που 'ρχονται
Σαν να μην είναι αυτά τα πιο ευλογημένα.

Έτσι μιλά για σένα και για μένα
Επειδή αγαπά και στην αγάπη ξέρει
Να μπαίνει σαν Πανσέληνος

Θεοί! Του βλάσφημου το στόμα ας κλείσει κάποιος,
Που λέει πως αγαπά και στην αγάπη μπαίνει
Σαν την Πανσέληνο.

Του φεγγαριού τη δύναμη δεν ξέρει
Ο Οδυσσέας αυτός
Γιατί αν ήξερε
Θα ομολογούσε ότι η Σελήνη
Είναι μια τρύπα φως στο μαύρο τ' ουρανού
Που απ' αυτή γλιστράει ο Ήλιος ο ηλιάτορας -
Μα αυτός πενθεί τον Ήλιο και πενθεί τα χρόνια που 'ρχονται
Σαν να μην είναι αυτά τα πιο ευλογημένα.

Μαζί μου πες:
"Ευλογημένο αυτό που φεύγει
Στο όνομα αυτού που έρχεται
Κι αυτό που έρχεται, δυο φορές ευλογημένο
Μα απ' όλα πιο ευλογημένο
αυτό που μένει,
σε πείσμα εκείνων που έρχονται και φεύγουν."

Για την αγάπη θα μιλήσω τώρα εγώ,
Μ' όλο το στόμφο και τη γνωστή μου αλαζονεία.
Για μένα και για σένα θα μιλήσω,
Γιατί είναι ώρα πια μέσα στον κόσμο αυτόν, αγάπη μου,
Να μιλήσω για σένα και για μένα,
Τώρα που στάζω σαν ρολόι του Νταλί
Τώρα που τα τέρατα έχουν όλα εξημερωθεί,
Τώρα που το βόδι έγινε ταύρος
Και ο ταύρος δεινόταυρος
Τώρα που η ρίμα και το μέτρο
Σταδιακά δίνουν τη θέση τους
Στην βαριά ανάσα και στον παλμό που αυξάνεται

Θα μιλήσω
Για σένα και για μένα -
Όχι!
Σε σένα και σε μένα -
Ούτε!
Δεν θα μιλήσω.
Είναι ώρα μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είναι ώρα να μιλήσει η Πανσέληνος για μας
Και σαν τη κουτσομπόλα της ουράνιας γειτονιάς
Σ' όλα τ' αστέρια να πει για δυο παιδιά που αγαπιούνται,
Και που Παράδεισος τους είναι ο ένας για τον άλλο.

Μαζί μου πες:
"Ευλογημένο αυτό που φεύγει
Στο όνομα αυτού που έρχεται
Κι αυτό που έρχεται, δυο φορές ευλογημένο
Μα απ' όλα πιο ευλογημένο
αυτό που μένει,
σε πείσμα εκείνων που έρχονται και φεύγουν."

Με τη γνωστή μου αλαζονεία,
Με το μικρό και το μεγάλο μου,
Με τα παχιά μου λόγια
και τα ισχνά μου χέρια
Με τη μονοθέσια καρδιά μου, σαν σχολείο
σε κάποιο ορεινό χωριό στο Τρόοδος,
Ήρθα για να μείνω...

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

2009-03-24T06:55:00.000-07:00

Ένα μικρό κοχύλι
κρυμμένο μες σε μια φουντίτσα μαύρα φύκια

σαν αχιβάδα που τα χείλη ανοιγοκλείνει
και σιωπηλά τραγούδια λες πως ψιθυρίζει
– τραγούδια αθώα των κοριτσιών...

…θυμάμαι κάποτε,
τότε π’ ακόμα με κοντούς λινούς χιτώνες
στις αμμουδιές, του Ήλιου τ’ άρμα κυνηγούσαμε
με τα σανδάλια μας στα χέρια παραβγαίναμε
ποιος απ’ τους δυο θα φτάσει πρώτος στη θεά,

την πρωτοθώρητη κι άγνωστη εδώ στα Κύθηρα
που μοίρα ανάξια για θνητούς εμάς ευλόγησε
πρώτοι να δούμε να γεννιέτ’ από τα κύματα
τούτο το πλάσμα τ’ απειρόκαλλο,

Θυμάσαι;
Ήταν γυμνή, σαν τον καθένα όταν γεννιέται,
και τα μαλλιά της, όπως τα ’χεις εσύ τώρα,
τα ’χε λυτά, κι αυτά ξεχύνονταν ελεύθερα,
μακριά ως τους ώμους και το γαλατένιο στήθος.

Σου ’πα: «Σου μοιάζει» και, θυμάμαι, χαμογέλασες
κι ύστερα τρέξαμε κι οι δυο μας προς το μέρος της.
«Στάσου», μου φώναξες, «πού πάμε μ’ άδεια χέρια;»

«Σωστά - μα πώς καλωσορίζουν μια θεά;»
είπα μ’ αφέλεια κοκκινίζοντας.
«Ορίστε:
ένα σανδάλι δώσ’ εσύ και τ’ άλλο εγώ»
– «κι ας ήταν να ’χαμε δυο πόδια αντί για τέσσερα»,
μέσα μου ευχήθηκα κρυφά, μη σε τρομάξω,
μα εσύ ’χες κιόλας βήμα ανοίξει

κι η θεά
πατούσε πια στην αμμουδιά και τότε ξέκρινα
πούθε κρατιότανε στο κύμ’ απάν’ ορθή
– ένα κοχύλι ’χε για κούνια η νιογέννητη,
κούνια και βάρκα και σκαμνί βασιλικό,

κι όπως κοντεύαμε, θυμάμαι, να τη φτάσουμε
πήρ’ η θεά στα δυο της χέρια το κοχύλι,
που τώρα χώραγε άνετα μες στην παλάμη της
– θάμα στ’ αλήθεια, μα δεν κρίνοντ’ οι θεοί.

Και τότε πια μπροστά της στάθηκες γελώντας
κι εγώ ξοπίσω σου έτρεχα λαχανιασμένος,
τη μια κοιτώντας τη θεά, την άλλη εσένα
που τα σανδάλια μας στα πόδια της φορούσες

κι ήσουνα ίδια αυτή, κι εγώ ’μουνα δικός σου.

Τα χέρια έβαλ’ η θεά πάνω στους ώμους σου
και το λινό χιτώνα αργά τραβούσε κάτω
μέχρι τα γόνατα, κι απλώνοντας το χέρι της
– το χέρι εκείνο που κρατούσε το κοχύλι –
τα γαλατένια σου τα στήθη γλυκοχάιδευε,
τον αφαλό, κι εκεί πιο κάτω όπως σε άγγιζε
σύγκορμη σ’ έκανε να τρέμεις -...
...θείο μυστήριο:

αέρας γίνηκ’ η θεά, κι ένα χαμόγελο
άφησε πίσω της σα χνάρι ν’ αχνοσβήνει.
Μ’ ένα σανδάλι απ’ τον καθένα μας στα χέρια
απόμεινα να σε κοιτώ,
πάνω στην άμμο
πεσμένη, αμίλητη να δίνεσαι στο φως,
χαμογελώντας να χαϊδεύεις το κορμί σου

κι ένα μικρό κοχύλι ανάμεσα στα πόδια σου,

σαν αχιβάδα που τα χείλη ανοιγοκλείνει
και σιωπηλά τραγούδια λες πως ψιθυρίζει
– τραγούδια αθώα των κοριτσιών...